Update: 27/04/10Hoi CHC,
Het is alweer vier maanden geleden dat ik jullie heb opgezocht, weer even terug was geweest naar mijn middelbare school en gewoon wat normale schooldagen had meegemaakt. Daarna ben ik weer vertrokken om mijn tweede semester op Li Po Chun af te maken. En geloof me, die vier maanden zijn echt volledig voorbij geschoten. Misschien kwam het doordat er deze keer iets meer vakantiedagen in het semester zaten, dat mijn ouders langs zijn gekomen of omdat de berg met werk minstens twee keer zo groot is geworden. Over twee weken ben ik klaar met mijn eerste jaar hier, daarna zijn er twee weken examen en dan kom ik weer naar huis, om drie maanden vakantie te houden!
Wat ik met jullie wil delen is mijn projectweek. Ongeveer tegelijkertijd met de vijfdeklassers die naar Rome of Florence gingen ben ik ook weggeweest. Er waren een heleboel projecten om uit te kiezen, en ik ben uiteindelijk op een reis gegaan naar Singapore en naar Maleisie. In Singapore heb ik een ander United World College bezocht, met hun gepraat en gediscussieerd wat onze scholen nou kenmerkend maakt, hoe we allebei de UWC idealen proberen in de praktijk te brengen, hoe zij culturen uitwisselen en hoe de scholen natuurlijk verschillen. Dat was heel interessant, en ik heb een hoop eigenschappen van onze gemeenschap ook in hun groep leerlingen gezien.
Vervolgens zijn we met de bus naar Maleisie gegaan, en vervolgens een Ferry genomen naar Tioman Island. Dit was een prachtig eiland, maar belangrijker was dat we gingen helpen met constructiewerk bij een project dat zeeschildpadden probeert te redden. Omdat er dus steeds meer toerisme naar het eiland komt (toevallig heel veel Nederlanders), raken de stranden voller en voller met mensen. De schildpadden die vroeger hun eieren daar legden blijven nu weg, en de paar eieren die er nog wel worden gelegd worden door de locale gemeenschap opgegeten, omdat ze denken dat het een geneeskrachtige werking heeft. Daar hebben we ook onderzoek gedaan naar het negatieve effect van toerisme op de locale gemeenschap. Verder natuurlijk hikes gemaakts door de jungle daar, en mijn angst voor gigantisch spinnen deels overkomen. Ik heb gezwommen in water waar ook haaien rondzwommen, en de jungle daar bevat meer slangen dan waar dan ook op de wereld, kortom ik was trots op mezelf!
Daarna werd het leven al heel gauw weer normaal. ’s Ochtends naar school, ’s middags activiteiten, ’s avonds vergaderingen en tussendoor nog ergens huiswerk maken. En zeker nu wordt het drukker en drukker. De activiteiten zijn opgeschort voor de komende twee weken zodat iedereen kan studeren voor de examens.
Langzamerhand wordt het stokje hier doorgegeven van de tweedejaars naar de eerstejaars. Niet dat we gelijkwaardig zijn hier, integendeel, de meeste vriendschappen lopen gewoon door elkaar, maar alle activiteiten worden geleid door de tweedejaars, alle feesten, alle initiatieven komen van leerlingen en de leraren zijn daar alleen bij berokken omdat er vaak een volwassene bij moet zijn. Nu worden er dus nieuwe leiders gekozen, nieuwe plannen worden gemaakt voor het volgende jaar, met spanning wordt er gewacht op nieuws over nieuwe eerstejaars en de tweedejaars hebben allemaal hun universiteiten aanboden gekregen, en we zijn langzaam onze ervaring samen aan het afsluiten.
Want dat neemt tijd. We hebben hier zo ontzettend dichtbij elkaar geleefd. Deze 250 mensen zijn letterlijk de mensen waartussen ik mijn vrienden heb gevonden, waar ik mijn verlengde familie heb, mijn kamergenootjes, iedereen die ik ooit zie zo ongeveer. Het is echt heel apart dat ik ’s nachts met drie andere mensen in een kamer slaap, dat ik ’s ochtends met vier andere meisjes mijn tanden sta te poetsen en de slaap uit mijn ogen sta te wrijven, vervolgens naar school ga en ontbijt heb met zijn 200en in dezelfde kantine en ga zo maar door. We zijn altijd samen, het is zoeken naar momentjes voor jezelf, en die band moet nu langzaam worden gebroken. Hoe sentimenteel het ook klinkt, de tranen beginnen langzaam te stromen, want mensen beginnen zich te realiseren dat ze het grootste deel van deze jaargroep nooit van hun leven meer gaan zien. We hebben een onwijs gaaf jaar samen gehad, maar daar zullen we het voorlopig mee moeten doen.
Nou komt er voor mij gelukkig nog zo’n gigantisch geweldig jaar aan. En volgend jaar zal ik het voetbal team leiden, het hockey team en het basketbal team ook. Ik had het niet helemaal zo gepland, maar ik wil nu eenmaal het sportniveau in de school een beetje opkrikken. De nieuwe eerstejaars conditie geven een beetje techniek bijbrengen. Verder verander ik mijn vrijwilligerswerk, want ik ben er toch wel achter gekomen dat als letterlijk ieder persoon om me heen Kantonees spreekt ik me niet al te snugger voel, dus ik ga meehelpen met een iets internationaler project.
Ik heb nog vier weken om hier door te bufferen, mijn werk af te krijgen, afscheid te nemen van mijn tweedejaars, nog even te genieten van het steeds warmer wordende weer hier, nog even op mezelf te wonen voordat ik van de zomer weer bij mijn ouders ga wonen, en gek te doen. En dan kom ik jullie zeker weer even opzoeken, want de sfeer van het CHC heb ik toch wel erg gemist!
Groetjes uit Hong Kong!
Marlies
Bericht: 25 oktober 2009Hallo CHC!
Twee maanden geleden was ik nog in Nederland… Dat is iets dat ik me heel moeilijk voor kan stellen. Mijn leven is zo enorm veranderd! De (bijna) twee maanden hier op het Li Po Chun United World College lijken wel twee jaar, ook al zijn ze voorbij gevlogen in wat lijkt twee dagen.
Ik begon met een gigantische jetlag; door het tijdverschil en de spanning had ik niet geslapen voor 36 uur, dus de eerste dag slaapwandelde ik alleen een beetje over de campus. De eerste week hadden we een oriëntatieweek met alle eerstejaars, georganiseerd door de tweedejaars. Overdag moesten er veel papierzaken worden geregeld of we gingen Hong Kong bekijken, en ’s avonds werden er shows opgevoerd, hadden we kantinefeesten of bekeken we een muziekavond. Ik vond de oriëntatieweek best moeilijk, omdat ik nog zoveel na moest denken over wat ik wilde zeggen in het Engels en omdat er zoveel andere studenten waren en ik me daarom wat alleen voelde.
Maar gelukkig werden die problemen al snel opgelost. Mijn Engels is niet per se heel veel beter geworden (de woordenschat die hier op LPC wordt gebruikt is niet heel hoogstaand) maar in ieder geval hoef ik niet meer te denken voordat ik iets zeg. Ik flap Engels er net zo makkelijk uit als Nederlands. En ik heb wat mensen beter leren kennen, het is nog lang niet zo gemakkelijk als dat het thuis was, maar alleen voel ik me al lang niet meer. Er is altijd een kamerdeur waar ik even aan kan kloppen als ik wil praten of vrienden waarmee ik naar de stad kan gaan. (Ook al zitten we hier midden in de stad, meestal pakken we een metro naar een van de andere stadsdelen met een gigantisch winkelcentrum.)
Ik zal jullie vertellen hoe mijn schooldagen er nu zo ongeveer uitzien:
Om zeven uur gaat de wekker om snel een douche te pakken voordat alle hokjes vol zijn (we delen vier douches met 30 meisjes) en om half acht zit ik in mijn eerste les. Over het algemeen liggen mensen nog half te slapen tijdens het ‘morning-block’. Maar als je dat hier doet valt het veel meer op dan thuis. We zitten hier namelijk in klassen van gemiddeld 14 leerlingen, soms meer soms minder (Engels met slechts 7, maar wiskunde met 24). Er wordt van je verwacht dat je actief meedoet in de les door constant je mening in de groep te gooien en te discussiëren. Vaak aan de hand van een presentatie die een andere leerling (of jijzelf natuurlijk) heeft voorbereid. Dit is iets waar ik het meeste moeite mee heb met het Engels. In alledaagse onderwerpen ben ik vloeiend in Engels, maar in de lessen is het verschil tussen mij en de ‘native-speakers’ heel goed te merken. Maar wie weet, wordt dat ergens deze twee jaar nog beter.
Om half negen zit de hele school in de kantine, want dan is er ontbijt. Er wordt hier nauwelijks brood gegeten, er zijn enkel wat sneetjes brood om te roosteren. In plaats van brood eten ze noedels, cornflakes, worstjes, aardappelpuree, en soms lasagne, rijst, vleesballetjes etc. Vooral tijdens het ontbijt heb ik absoluut nog geen trek in rijst of lasagne, dus ik eet veel cornflakes en wafels met yoghurt. De kantine is een van de leukste momenten van de dag, want iedereen schuift aan tafel met iedereen en je hebt hele leuke gesprekken met studenten van over de hele wereld. Zo vroeg een jongen uit Nepal me over het drugsbeleid in Nederland, of een jongen uit Kenia vraagt me hoe de Nederlandse natuur is (hebben we die eigenlijk??), omdat hij hier op vakantie wil komen. Soms vergeet ik het, soms realiseer ik het me, maar de studenten hier zijn allemaal zo bijzonder, iedereen komt van een zo verschrikkelijk verschillende achtergrond, maar nu leven we allemaal eenzelfde soort leven.
Nu, van negen tot elf hebben we twee andere lessen, en om elf uur is het pauze. Vaak is er een bijeenkomst van initiatieven waar ik in deelneem, of er zijn mededelingen van de school. Dan zitten we met de hele school in de schooltuin en luisteren we naar elkaars mededelingen. Dan zijn er nog twee lessen, en van de laatste les mag de leraar zelf weten of die doorgaat tot tien voor half twee of tot tien voor twee (of ergens daar tussenin). Pff, en om tien voor twee heb ik wel echt honger! Maar dan gaan we weer naar de kantine en eten we.. Rijst!! Serieus, als je elke dag het hoofdmenu eet, eet je twee keer per dag rijst. Zelfs als ze lasagne of iets dergelijks maken krijg je een beetje lasagne met een schep rijst. Maar omdat een keer per dag meer dan genoeg is voor mij eet ik vaak een sandwich. Lunch is vaak een gehaaste maaltijd, omdat om kwart over twee de eerste Quan-Cai’s beginnen. Kort samengevat neem ik deel in het voetbalteam, schoolkoor, basketbalteam, hockeyteam, zwemtraining, een groep die de posters voor de andere Quan-Cai’s maakt, en een groep leerlingen die elke week naar een school gaan voor geestelijk gehandicapte kinderen om met ze te spelen of op ze te passen als ze een uitje hebben, en een hardlooprace waar we met zes man een stoel met iemand erop drie kilometer moeten rennen en daarmee geld ophalen voor het goede doel. Elke dag doe ik dus een, twee of drie van deze activiteiten tot negen uur ’s avonds. Vaak is er ook wat vrije tijd tussendoor en die wordt dan benut voor de lading huiswerk die ik heb. Normaal gesproken ben je na negen uur vrij, maar elke week hebben we een ‘blockmeeting’ waar we met het hele studentenhuis bij elkaar komen om problemen te bespreken, aankondigingen te doen en elkaar te vertellen over cultureel nieuws uit onze eigen landen. Op sommige andere avonden moeten we na negenen oefenen voor de Europese Culturele avond die we aan het organiseren zijn in December. Ook is er elke week een ‘Global Issue Forum’, waar er eerst een presentatie is over een wereldvraagstuk (mensenhandel, zigeuners, Irak, vereniging noord en zuid Korea etc), welke dan wordt gevolgd door een discussie over mogelijke oplossingen of over de het feit of er een probleem is of niet. Dit is super interessant, maar opnieuw trek ik, en bijna alle ‘non-native speakers’, mijn mond niet zo snel open, want het is erg moeilijk een goede bijdrage te leveren aan de discussie in het Engels.
Kortom, mijn goede voornemen om elke avond voor elven in mijn bed te liggen lukt niet echt, en dat begin ik nu wel te merken. Eigenlijk de hele school wel, er komen meer en meer, en dieper en diepere wallen, de eerstejaars die zichzelf in het begin overlaadden met Quan-Cai’s kruipen langzaam terug, en de zin: I’m soo tired!’ hoor je minstens 20 keer per dag. Gelukkig hebben we nu, nu jullie herfstvakantie hebben, een projectweek waarin we naar China gaan. Een maand geleden moesten we kiezen welk project we wilden doen, en ik heb voor een gekozen die voornamelijk fysiek uitdagend is. De andere projecten waren voornamelijk service projecten, die dus mentaal uitdagend zijn. Maar mijn tijd in LPC was tot nu toe mentaal uitdagend genoeg voor mij, en ik miste de hockeytrainingen en de fysieke uitdaging heel erg, dus vandaar ga ik nu met een project naar China en gaan we hiken, grotten doorklimmen, abseilen, raften, kanoën etc. Het lijkt met leuk om wat andere mensen wat beter te leren kennen, want we gaan met een groepje van 19 leerlingen en dat is veel makkelijker om goede relaties op te bouwen dan rondzwervend in een school met 250 leerlingen die zo druk zijn dat ze geen tijd hebben om nieuwe dingen te doen. Veel studenten blijven een beetje zitten met de vrienden die ze tijdens de oriëntatieweek hebben gemaakt, terwijl er zoveel andere bijzondere mensen rondlopen op school.
Ik vertrek vanmiddag, we gaan met een nachttrein van 12 uur naar onze bestemming en ik moet mijn spullen nog pakken. Dus dat ga ik zo meteen gauw doen. CHC, ik wens jullie een superfijne herfstvakantie. Ik mis het sfeertje eigenlijk best wel die er op het CHC hangt! Ik kom zeker even langs in de kerstvakantie, en ik laat nog een keer wat van me horen!
Groetjes Marlies
Ik zit in een achtbaan, met eindbestemming Hongkong! ‘ Hoe gaat het met je?’ ‘ Ja goed, ik ben druk bezig met de voorbereidingen voor mijn vertrek naar Hongkong voor twee jaar.’ ‘ Wat?! Naar Hongkong? Wat ga je dan doen?’ ‘ Mijn VWO afmaken op een United World College.’ ‘In je eentje?!’ ‘ Ja, inderdaad, ik ga er op campus wonen.’ ‘ Maar ga je het hier dan niet missen? Dat je dat durft! Lijkt me verschrikkelijk! En jouw ouders en familie? Gaat alles dan in het Engels? Of het Chinees? Waar ligt Hongkong eigenlijk? In Japan?’
Dit is een kleine impressie van de gesprekken die ik de laatste tijd met mensen voer. Ik ga namelijk volgend jaar naar Hongkong, mijn 5 en 6 VWO doen op een United World College. Er zijn verspreid over de hele wereld twaalf United World Colleges, en binnenkort komt er een dertiende in Maastricht. Dit is een school waar je met leerlingen uit 150 verschillende landen en 90 nationaliteiten leeft, leert, woont en slaapt. Het is een school met een boodschap, een droom voor de toekomst:
UWC makes education a force to unite people, nations and cultures for peace and a sustainable future.
Op UWC wordt geprobeerd het leven van jongeren in de leeftijd van zestien tot twintig te veranderen en ze idealen mee te geven voor de toekomst. Zo krijg je op een UWC niet alleen les in de gewone schoolvakken, maar heb je elke dag vanaf half twee een vol Quan-Cai (a whole education) programma . Dit houdt in dat iedereen verplicht een activiteit, creativiteit, maatschappelijke stage, campus stage en een wereldvraagstuk kiest, waar hij zich elke week na half twee mee bezig houdt. Hierin leer je van elkaar, van andere culturen, van de wereld en van grote ethische vraagstukken, en je leert je in te zetten voor de wereld.
Oké, dit is heel erg kort samengevat de school waar ik naar toe ga. En ik ga dus naar Hongkong. Maar dan nu even hoe ik er bij kom om daar naartoe te gaan. Dit jaar stond er in verschillende agenda’s een advertentie van UWC Nederland (dat heb je misschien wel opgemerkt.) Ik raakte enthousiast en bekeek de website. UWC NL is het Nederlandse comité dat leerlingen uit Nederland naar een UWC ergens in de wereld stuurt, NIET op basis van draagkracht, maar op motivatie en geschiktheid. UWC heeft een heleboel sponsors die geld beschikbaar stellen om leerlingen te kunnen selecteren. Na maanden van mijn ouders overhalen heb ik me dan uiteindelijk aangemeld voor de selectie. Na drie zenuwslopende selectierondes waarin ik de meest onmogelijke vragen over mezelf, maar ook over de wereld moest beantwoorden (Hoe zou jij het piraterijprobleem oplossen in Somalië? Wat denken je vrienden over jou? Wat doe je met feedback die je wel eens van mensen krijgt? Wat voor type ben jij in je klas? Nerdy? Wat voor type leider zou je jezelf noemen? Wie is jouw grote voorbeeld? Op wie ben je jaloers? Etc..), kreeg ik dan uiteindelijk het telefoontje: ‘ Gefeliciteerd Marlies, Je bent geselecteerd voor Li Po Chun, United World College of Hongkong!’
En toen werd mijn leven ineens een soort van bungeejump. Ineens moest ik alles hier achterlaten, gewoon in het diepe springen: voor twee jaar naar een plek die ik nog nooit heb gezien aan de andere kant van de wereld. De komende twee jaar nooit meer naar de hockeyclub, geen eigen kamer meer, geen knutselclubjes, geen pianoles, geen drumstel meer, geen familie om bij uit te huilen en chagrijnig tegen te zijn, niets meer. Zelfs mijn vrienden zullen me voor twee jaar moeten missen! Precies twintig kilo van mijn oude leven kan ik meenemen naar Hongkong, niet meer en niet minder. Nou ja, minder mag natuurlijk altijd, maar dat gaat dus never nooit niet gebeuren!
