Vrijlaten Cheeta's in Namibië Op mijn lezing heb ik verteld dat het vrijlaten van de drie cheeta's door het CCF in Namibie is gefilmd door Omroep Brabant in het kader van de serie: "Komt een aap bij de dokter". Ik heb toen beloofd dat ik even een seintje zou geven als de uitzendingen zouden beginnen. Sinds 14 maart wordt elke zondag een aflevering uitgezonden op televisie. De aflevering over het CCF moet nog komen. Dus voor wie belangstelling heeft: hou het in de gaten.
Wat eraan vooraf gingVia de stichting Vrienden Safaripark Beekse Bergen en Dierenrijk, waarvoor ik al geruime tijd als vrijwilliger werkzaam ben, ben ik in contact gekomen met het Cheetah Conservation Fund van Dr. Laurie Marker in Namibië. Nu onze oud-collega, Mw. Vercruijsse, daar haar afstudeerproject doet, was dit een leuke gelegenheid om daar eens een kijkje te nemen. Ik was dan ook heel blij dat ik van de school na de herfstvakantie een extra week vrij kreeg om op studiereis te gaan.
CCF is in 1990 door Laurie Marker gesticht in een gebied in Namibië waar de meeste cheeta’s in het wild voorkomen, grenzend aan het Waterberg plateau, op 44 km van de stad Otjiwarongo.
Het terrein beslaat 45.000 ha. Hierop zijn verschillende gebieden omheind voor de cheeta’s die noodgedwongen in gevangenschap moeten leven en verzorgd moeten worden. Voor de rest is het terrein natuurgebied, waar vele wilde diersoorten voorkomen, van steenbok tot giraffe, van bijeneter tot struisvogel, van jakhals tot luipaard.
Twee weken heb ik in de organisatie van CCF meegedraaid als vrijwilliger. Dit is voor CCF niets bijzonders, want zij huisvesten continu vrijwilligers van allerlei organisaties en studenten uit de hele wereld, die daar een project doen.
Ik heb met Mw. Vercruijsse een rondavel (ronde lemen hut met dak van gras) gedeeld. De maaltijden, die elke dag keurig op tijd klaar stonden, nuttigden we op de hot spot, de locatie waar ook gekookt werd, samen met de andere vrijwilligers, de studenten, de vaste medewerkers en de staf, waaronder Laurie Marker zelf. Zo waren er elke dag twee momenten waarop men makkelijk contact kon leggen met de anderen en afspraken kon maken.
Van 08.00 tot 13.00 uur en van 14.00 tot 17.00 uur werd er door iedereen gewerkt. Op zaterdagmiddag en op zondag was men vrij. De werkzaamheden bestonden uit het opruimen van keutels in de geitenkraal, stukken vlees voor de cheeta’s met een mineralen- en vitaminenpoeder insmeren, assisteren bij de “cheetah run” of bij het verzamelen van uitwerpselen van wilde carnivoren (luipaard, hyena, wilde cheeta’s e.a.) rondom het centrum van CCF. Bij de “cheetah run” wordt een nepprooi aan een stuk touw met hoge snelheid over de grond getrokken. De cheeta’s rennen hier achteraan. Dit is een prachtig gezicht. Bezoekers mogen hier van dichtbij getuige van zijn.
De carnivorenuitwerpselen ondergaan verder onderzoek; men kijkt bijvoorbeeld naar het DNA, om zo individuele eigenaars te identificeren, of naar de haren om te kunnen vaststellen welke prooidieren gegeten zijn.
Ook moest er geholpen worden bij het voeren van de cheeta’s en het schoonhouden van hun verblijven. Verder kon je mee worden gestuurd met het opsporen van twee gezenderde wilde cheeta’s of zes zwarte neushoorns, of met het controleren van de omheiningen, allemaal dagelijkse bezigheden.
Een erg leuke bezigheid was het tellen van al het wild op het “Big field”, een schitterende gelegenheid om de antilopen, wrattenzwijnen, Kori bustards (de zwaarste vliegende vogel), korhanen en al wat voor je lens kwam te fotograferen.
Veelal ’s middags zat men op kantoor te werken om data in te voeren in de computer of aan het eigen project te werken.
Verscheidene vaste medewerkers besteden vele uren aan hun eigen wetenschappelijk onderzoek, bijv. de geneticus die de uitwerpselen op DNA onderzoekt.
Op een dag mocht ik mee om twee jonge wilde cheeta’s op te halen, die door een boer gevangen waren. Dit is een van de zaken die Laurie inmiddels bereikt heeft, want 10 jaar geleden zou deze boer waarschijnlijk de cheeta’s hebben doodgeschoten. De cheeta’s zaten samen in een kooi. Wij moesten ze in onze eigen kist zien te krijgen, zodat we ze konden vervoeren naar het CCF.
Daarna kregen de medewerkers van de boer uitgebreide informatie over cheeta’s en hoe ze hun vee konden beschermen en werden hen allerlei vragen gesteld over deze cheeta’s en waarom ze ze gevangen hadden. Uiteraard werden ze ontzettend bedankt dat ze de cheeta’s niet neergeschoten hadden. Eenmaal terug op het CCF, werden de beide cheeta’s verdoofd en van alle kanten onderzocht. Er werd bloed afgenomen en haarmonsters. Alle maten werden genomen. Opvallende kenmerken werden genoteerd. Daarna kregen ze een chip en een oormerk. Ruim een week na mijn vertrek zijn deze cheeta’s weer vrijgelaten in het wild, op een andere plek.
Op mijn allerlaatste dag mocht ik met Chewbakaa, de 14 jaar oude ambassadeur van CCF, wandelen en knuffelen en hem vlees geven uit de hand. Dit was een waardige afsluiting van twee onvergetelijke weken, waarin ik heb kunnen constateren dat er veel nuttig en goed werk wordt gedaan. Ik hoop dat ik op deze manier een steentje bijdragen heb aan het behoud van de cheeta. Maar het echte werk gebeurt daar op het CCF in Namibië.
Christiaan Huygens College,
heel erg bedankt voor deze geweldige ervaring.
Carin Jansen,
docente biologie en ANW
