RoboCup Istanbul, 5-10 juli 2011, een ervaring om nog lang van na te genieten.
Jack Arts (4V), Rick Berkers (4H), Tom Dijkstra (4H) en Bart Kooijman (4V), hebben zich vorig jaar in Nemo tijdens het NK Mindstorms gekwalificeerd bij het onderdeel Dance en hebben zo de kans gekregen dit jaar deel te nemen aan het Wereldkampioenschap in Istanbul, onder de naam DanceteamCHC.
Het wereldkampioenschap RoboCup heeft verschillende disciplines: Dance, Rescue en Soccer voor de jeugd, onderverdeeld in de categorieën primary (10-14 jaar) en secondary (15-18 jaar).
Ze gingen er met 2 robots naar toe, aangekleed als olifant en tijger. Beide robots waren zo geprogrammeerd dat ze bewogen op het ritme van “I like to move it” van de film Madagascar. De jongens hadden concurrentie van 22 teams uit de hele wereld: China, India, Japan, Australië, Brazilië, Mexico, Canada, en vele landen uit Europa.
En daar sta je dan, op woensdagochtend, in het EXPO Center in Istanbul. Op maandagavond ben je eerst een uur met z’n allen bezig geweest om de robots en alle andere spullen die je nodig hebt te verdelen over de koffers en zo in te pakken dat er niks kapot gaat. Bij het inchecken heb je uitgelegd dat je robots in je koffers hebt, maar meer dan een wazige blik leverde dat niet op. Na een rit met metro en tram naar hartje Istanbul heb je je geïnstalleerd op je kamer onder het dak, met een prachtig uitzicht over het water. ’s Ochtends weer een inpaksessie, want alle robotspullen, 3 laptops en foto- en videocamera’s moeten mee.
Elk team heeft zijn eigen “pit”, waar ze zich kunnen voorbereiden op de optredens. De begeleiders mogen daar niet komen,maar ja, als er 2 talendocenten mee zijn, dan weet je al dat je daar toch niks aan zult hebben. Wat nu te doen? Je pit versieren met alle meegebrachte vlaggen en wimpels, een beetje fotograferen en 2 kleine knuffels ook nog in robots veranderen, zodat je iets te doen hebt. De grote robots zijn immers helemaal klaar en het decor ook.
Dan maar even inschrijven voor oefenmomenten, zorgen dat het bestand met het liedje en digitale poster bij de juiste persoon komt en op naar het interview met 2 leden van de jury om te vertellen hoe de robots gebouwd zijn en hoe de samenwerking binnen het team is geregeld. En dat alles uiteraard in vloeiend Engels. Het oefenen op het echte podium verloopt vlotjes, tijd voor een lekkere maaltijd en een gezellige avond.
Donderdag het 1e optreden, ook weer de voorbereiding zónder de begeleiders, hier werd streng op toegezien. Elk team krijgt precies 5 minuten waarin ze de scene moeten opbouwen, aankondigen, optreden én opruimen. Als je dat niet haalt, dan telt dat mee bij de beoordeling.
Vlak voor het eerste echte optreden voor de jury spelen de zenuwen een beetje op, maar dat blijkt onnodig: de robots dansen zonder hapering op het ritme van de muziek, het publiek klapt mee, de sfeer is goed, alles is binnen de tijd klaar. Een goede prestatie.
Vrijdag is het 2e optreden, dat dankzij een paar aanpassingen en wat extyra oefenen nog beter verloopt. Na 2 uur wachten blijkt echter bij de uitslag dat DanceteamCHC niet tot de finalisten behoort. Na een korte teleurstelling hebben ze gezegd: het is de ervaring die nu telt.
En wat een ervaring is het geweest! De jongens hebben geduchte concurrentie gehad, maar alles in vriendschappelijke sfeer. Dat bleek duidelijk na afloop: tot in het vliegtuig werden over en weer sms’jes gestuurd met een team uit Oostenrijk. Dit team bestond uit 10 meisjes, die de pit naast hen hadden. Het toeval wilde dat dit team óók oranje T-shirts droeg, óók dieren als robots had, óók het liedje” I like to move it” had. Dat was even schrikken, maar al snel bleek iedereen de humor ervan in te zien. Het contact met elkaar was meer waard dan een eventuele beker aan het eind. Het was reuze gezellig op de kermis waar alle teams gratis naartoe mochten en op zaterdagavond zijn we met de Oostenrijkse meisjes en een Oostenrijks rescue-team van 3 jongens gezellig gaan uit eten.
Alle dagen hebben de jongens zich sportief ingezet. Dat bleek ook weer bij het werken in de superteams. Dit waren teams die door de organisatie gevormd waren uit 3 deelnemende teams. De opdracht was om de robots van de 3 teams te combineren en samen een nieuw optreden te bedenken, compleet met muziek, dans en achtergrondfilmpjes. Er werd flink overlegd in het Engels, want de samenwerking was met een Duits en een Chinees team. Op zondagochtend waren de optredens van de superteams. Uit alles bleek dat de achterliggende gedachte “internationale vriendschappen sluiten” goed was opgepakt en uitgewerkt door de jongens.
We zijn echter niet alleen bezig geweest met onze eigen competitie. De mannen van de TU Eindhoven kwamen bij ons kijken en hebben ons hun robot laten zien en we hebben flink gesupporterd bij het voetbalteam van de TU/e. Helaas konden we ze niet steunen in de finale, maar we hebben wel onze vlaggen en wimpels aan hun supporters gegeven, zodat die nog beter konden aanmoedigen.
Ook hebben we Istanbul een beetje verkend. We zijn in de Grand Bazaar geweest en bij de Blauwe Moskee en de Aya Sofia. Voor meer was helaas geen tijd: het ging immers om de Robocup! We hebben wel veel leuke gesprekken gehad met de inwoners van Istanbul, want we vielen in trein en tram nogal op met onze oranje shirts.
Al met al was dit een ervaring om nooit te vergeten. We hebben op school nog 2 enthousiaste Robocup-teams, dus als je mee wil doen, sluit je dan bij hun aan – of begin je eigen team. We hebben nu niet alleen de robot-kennis in huis, maar weten ook wat we moeten doen om een toernooi te winnen!
